Wielrennen in de Yorkshire Dales

Mijn wielerjaar was om eerlijk te zijn niet heel bijzonder in 2016. Toch waren er drie hoogtepuntjes. Zo lukte het me eindelijk om te gloriëren in het Piechems Kampioenschap en durfde ik het aan om de toerversie van Parijs-Roubaix te rijden. Voor het eerst reed ik dit jaar ook een cyclo en wel in de Yorkshire Dales. Hiervan heeft u, trouwe Vlijmbloglezer, nog een verslag tegoed. Al was het maar om te weten hoe het fietsen er in deze specifieke Engelse heuvels aan toe gaat.

Piechem in de Yorkshire Dales

Zwarte Piet-discussie raakt nu ook vinylwereld

Al enkele jaren lijkt er geen einde te komen aan de Zwarte Piet-discussie. Wat alleen niet werd verwacht was dat deze kwestie over zou slaan naar de vinylwereld. “Die naald over zwarte platen is een directe link naar slaventatoeages.”

Nico de Regt: ‘Sjoelen is topsport’

OUD-ALBLAS – In de rubriek “5 vragen voor…” hebben we vandaag 5 vragen voor Nico de Regt. De 27-jarige inwoner van Oud-Alblas werd in het afgelopen weekend in Dodewaard Nederlands kampioen sjoelen. Hij doet al sinds zijn derde aan deze sport en is prof voor Sjoelbakkie Koffie uit Gorinchem. Een echte ‘sjoelie’ dus.

New York, Bitchezzzzz!

‘I’ve got no money and I’ve got no work

I’ve got no money and I’ve got no work

I’ve got no money and I’ve got no work

I’ve got no money and I’ve got no work

I’ve got no money and I’ve got no work

I’ve got no money and I’ve got no work

I’ve got no money and I’ve got no work

I’ve got no money and I’ve got no work’

Rappende zwerver, Jersey City (NJ)

Brooklyn Bridge

Wat wil de KNWU met de sportklasse?

Het is een sarcastisch vraagje die ik dit jaar meerdere malen aan de start van een criterium te horen kreeg van mede sportklasserenners: ‘Leuk hè, altijd met de amateurs koersen?’ Er zullen vast sportklasserenners zijn die dat prima vinden en ik zou die combinatie af en toe ook waarderen. Probleem is echter dat ik dit jaar slechts twee KNWU-koersen zonder amateurs heb gereden. Tja, als ik vrijwel altijd met de amateurs zou willen rijden dan had ik wel een andere licentie genomen.

Aan de start in de Ronde van Alblasserdam (Foto: Dirk Werkman - dirkwerkman.nl)

Jan Janssen, of een boterham met kaas

Jan Janssen is vandaag 75 jaar geworden. Nee, ik heb hem nooit zien fietsen als prof, daar ben ik een beetje te jong voor. Na zijn carrière is hij blijven fietsen, maar ook in die hoedanigheid ben ik hem nog niet actief tegengekomen. Als je echter de wielrennerij al enige tijd volgt en je woont in Nederland, dan kom je de oud-Tourwinnaar als vanzelf een keer tegen.

Leermomentjes

‘Doe nou niet zo dom!’ werd me gisteren toegeschreeuwd tijdens de trainingskoers bij De Mol. Ik was me van geen kwaad bewust en reageerde enigszins gepikeerd. Ik nam toch gewoon over? Dat is toch altijd prima? Vooral als je het tempo omhoog probeert te gooien, in plaats van omlaag. Dacht ik tenminste.

Foto via Merijn Brouwer

Treuzelen

Hoewel het inmiddels buiten al aardig aan het opwarmen is, vinden de wielertrainingen in de avond plaats met temperaturen die nog altijd richting het vriespunt kruipen. De kou op zich is daarin eigenlijk niet het ergst. Daar kan je je tenslotte redelijk op kleden. En daar zit dan ook mijn probleem met dit weertype: de tijd die ik besteed aan het aankleden voor een wielerrit.

Foto via Dirk Werkman (dirkwerkman.nl)

Het flierefluiten moest maar eens afgelopen zijn

Met m’n eerste wegseizoen achter de rug wilde ik even een korte periode de beentjes rust geven om vervolgens te debuteren in het veld. Die pauze duurde iets langer dan de bedoeling was door een valpartijtje (met pijnlijke ribben en schouder tot gevolg) en een laat geplande vakantie. Na anderhalve maand nagenoeg niets te hebben gedaan moest er wat gebeuren. Het flierefluiten moest maar eens afgelopen zijn en de crossfiets werd ter hand genomen.

Zandbak bij Delta, Spijkenisse (Foto door Jaco Kleijwegt)

Scotland: I love you!

Daar zaten we dan, middenin Aberdeen. In de grauwe en grijze stad was de schemering ingevallen en we waren nog altijd zoekende naar een slaapplek. Via internet dachten we iets gevonden te hebben in Dee Street, maar de GPS van de gehuurde auto gaf aan de precieze plek niet te kennen. In de juiste straat aangekomen vonden we ook niets en de diverse Bed and Breakfasts en Guesthouses in de buurt hadden allen het ons inmiddels bekende bordje ‘No vacancies’ voor het raam hangen. Nadat ook het in Dee Street gelegen Dee Hotel aangaf geen kamer meer vrij te hebben en de tank van de auto bijna leeg was begonnen we ons toch een beetje zorgen te maken.

Waar zouden we eindigen?